Een eerste bericht van een dwalende Mirte. Op zoek naar ontspanning en verwondering met een behoefte om te delen.
Ik begin bij de mestkever (of Geotrupus vernalis, zoals hij officieel heet), gefotografeerd op de Veluwe tussen Ede en Harskamp.
De mestkever, met zijn vaak glanzende, donkergroene of zwarte schalen, is een ware meester in het opruimen van de natuur. Ze verzamelen mest, rollen het tot ballen en leggen hun eitjes erin. Zodra de larven uitkomen, hebben ze een heerlijke maaltijd om van te genieten. Dit gedrag is cruciaal voor de ecologie, want het helpt de afbraak van organisch materiaal, verrijkt de bodem en voorkomt de ophoping van mest.
Maar waar zijn ze dan zo vaak ondersteboven van? Blijkbaar is ‘op de kop liggen’ een onderdeel van hun levenscyclus. Soms, wanneer een mestkever bezig is met het rollen van zijn mestbal, kan hij vast komen te zitten of oververhit raken, vooral tijdens warme dagen. De kever kan dan op zijn rug belanden, wat lijkt op een dramatische flop. Dit kan ook gebeuren tijdens parings- of territoriaal gedrag, waarbij de kevers soms hevig met elkaar aan het vechten zijn en hierdoor omvallen. Een andere verklaring is dat de mestkever soms zichzelf omdraait om te ontsnappen aan gevaar of om zijn positie te herzien als hij verdwaalt.
Ik geef hem dus maar een klein zetje.
Mirte van Os 